~23~

~23~

 

"I lost everything
When I lost you
Now my heart is breaking in two..."

„-Wczoraj w tunelu miał miejsce wypadek samochodowy. Z tego co udało nam się dowiedzieć ktoś w tunelu podstawił bombę. Śmierć poniosły 3 osoby w tym Cataleya Esposito córka tragicznie zmarłego burmistrza naszego miasta. Z naszych ustaleń wynika że wracała ona z własnego ślubu. Ku naszemu zaskoczeniu jej małżonkiem okazał się Carlos Bardi, który wczoraj wraz ze swoim ojcem został zatrzymany przez Interpol, niestety nie wiemy za co, lecz sprawa wygląda poważnie...”

-Ja, nie mogę w to uwierzyć Jay.- Blondynka spojrzała na bruneta który właśnie wyłączał telewizor i również na nią spojrzał.

-Wiem, ja też..Cataleya była przecież taka młoda i to wszystko..- Przetarł twarz dłońmi.- To wszystko w ogóle nie powinno mieć miejsca..

-Najgorzej że to wszystko moja wina..Cholera byłam totalną idiotką Jay!- Blondynka wstała i nerwowo podeszła do okna. - Gdybym się nie wtrącała!- Blondynka uderzyła rękami o parapet.- Cataleya by żyła..- Po jej policzku zaczęły spływać łzy.

Poczuła jak brunet kładzie jej ręce na ramiona i obraca w swoją stronę.

-Nie możesz się obwiniać.- Kciukiem wytarł łzy z jej policzka.

-Ale taka jest prawda..to moja wina..że ona..że..-Eva rozkleiła się całkowicie. Słowa o śmierci przyjaciółki nawet nie mogły przejść przez jej gardło.

- Czasu i tak nie cofniemy...- Brunet przytulił ją mocno do siebie dając jej wsparcie, chodź sam czuł się po części winny...

…

Po przepłakanej i bezsennej nocy nie mógł dłużej usiedzieć w domu. Zarzucił kaptur na głowę i nie zwracając uwagi na nic po prostu wyszedł z domu.

-Chris?- Eva wzdrygnęła się na dźwięk zamykanych drzwi.

-Zostaw go. On potrzebuję pobyć teraz sam.- Spojrzała mu w oczy po czym pokiwała głową przyznając mu rację.

Jedyne funkcję życiowe jakie wykonywał to było oddychanie. Jego mózg był wyłączony a nogi same prowadziły go. Kiedy dotarł na miejsce, stanął rozglądając się. Nagle przed sobą zobaczył postać, Jej postać. Stała do niego przodem uśmiechając się i machając do niego. Widział jej oczy pełne iskier i ten uśmiech który potrafił rozświetlić wszystko. Jego serce zabiło szybciej, a źrenice rozszerzyły się. Uśmiechnął się i szybkim krokiem zaczął iść w jej stronę, kiedy już wyciągał rękę by jej dotknąć ona zniknęła..Po prostu rozpłynęła się w powietrzu, rozejrzał się nerwowo ale jedyne co zauważył to to że stoi na skraju klifu. Wiatr uderzył z dużą siłą w jego twarz powodując że zrobił kilka kroków w tył. Przez jego głowę przebiegła nawet myśl by skoczyć w dół, lecz starał się wyrzucić to ze swojej głowy. Opadł na trawę czując jak z jego oczu mimo woli zaczynają wypływać łzy. Mimo że był mężczyzną to nie potrafił tego powstrzymać..Nie mógł przestać płakać. Czuł jak jego serce po prostu rozpada się na milion małych kawałków których już nie da się nigdy poskładać, czuł jak w jego gardle robi się ogromna gula która utrudnia mu przełykanie śliny. Teraz nawet oddychanie było czymś trudnym...

Z kieszeni bluzy wyjął zdjęcie...Jej zdjęcie, drżącą dłonią przejechał po jej twarzy przypominając sobie wszystko...

 

„...Chodził z aparatem dobrą godzinę szukając jakiegoś fajnego miejsca, w końcu wszedł w niewielki las który zaprowadził go aż nad klif. Nagle spostrzegł że jakaś dziewczyna stoi nad przepaścią z zaciśniętymi dłońmi. Podszedł bliżej.

-Chyba nie chcesz skoczyć? - Spytał delikatnie, co od razu spowodowało że dziewczyna odwróciła się w jego stronę.

-Jeśli nawet to co?- Zmierzyła go wzrokiem po czym ponownie się odwróciła.

-Musiałbym cię wtedy uratować.- Powiedział po czym ostrożnie zbliżył się do niej stając obok.

-Mnie nie da się uratować.- Wyszeptała ocierając łzy z policzków.

Chłopak spojrzał na nią. W świetle księżyca wyglądała jak anioł lub leśna nimfa. Spojrzała na niego. Chłopak uśmiechnął się uroczo w jej stronę. Brunetka zmrużyła oczy po czym usiadła na trawie podkurczając nogi do siebie. Spojrzał na nią po czym zajął miejsce obok ciągle się jej przyglądając.

-Nie masz ciekawszych widoków- spytała poirytowana.

-Aktualnie nie- odpowiedział uśmiechając się

Brunetka spojrzała na niego.

-Czy ja cię skądś nie znam?

-Tylko nie mów że jesteś moją fanką- zażartował

-Co? – spytała zdezorientowana

-Żartowałem. Poznaliśmy się na dzisiejszym bankiecie. Jestem Chris, brat Evy.

-Aaa faktycznie- odpowiedziała po czym swój wzrok skierowała na księżyc który dzisiejszej nocy był w pełni. Jego blask był tak silny że oświetlał wszystko wkoło.

 

-Dlaczego powiedziałaś że ciebie nie da się uratować? – brunetka ponownie spojrzała na niego. Ich spojrzenia spotkały się. W jej oczach był ból i cierpienie.

-Wiesz blondasie..ciekawość to pierwszy stopień do piekła a tam raczej nie chciałbyś trafić.

-Z taką kobietą poszedłbym nawet do piekła- zadziornie się uśmiechnął

-Mówisz to niewłaściwej osobie- dziewczyna skierowała wzrok z powrotem na księżyc. Blondyn nie mógł się jej oprzeć. Wziął swój aparat który miał zawieszony na szyi po czy zrobił jej zdjęcie.

-Co robisz? – spytała patrząc na niego lekko zdenerwowana.

-Zawsze uwieczniam to co piękne.- posłał jej uroczy uśmiech....”

 

„....Szedł ulicami miasta mając nadzieje że spotka ją tam. Wszedł do lasku idąc polną ścieżką którą oświecał księżyc wraz z gwiazdami. Kiedy dotarł na miejsce ujrzał ją. Siedziała na trawie w tym samym miejscu co poprzedniej nocy. Głowę miała skierowaną ku górze, w stronę gwiazd. Uśmiechnął się sam do siebie. Poczuł dziwne ciepło które otula jego serce. Po cichu podszedł do niej siadając obok. Dziewczyna wzdrygnęła się ze strachu.

-To tutaj to wielka niedźwiedzica, a tam smok- chłopak pokazywał palcem w stronę nieba.

Brunetka spojrzała na jego twarz po czym przeniosła wzrok na gwiazdy które wskazywał chłopak.

Spojrzał na nią. Jej oczy błyszczały jakby same były gwiazdami.

-Co ci się stało? – spytał kiedy zauważył na jej policzku kilka zadrapań.

Brunetka wyrwana z transu spojrzała na niego nie wiedząc o co chodzi.

-Co ci się stało w policzek? – ponowił swoje pytanie

-Jakaś głupota. – brunetka uśmiechnęła się niemrawo.

-Głupota niemiła w skutkach- blondyn zmrużył oczy. Przeczuwał że zrobił jej to ten człowiek z którym była na bankiecie.

-Chyba każda głupota niesie ze sobą nie miłe skutki- brunetka uniosła jedną brew ku górze.

- Nie zawsze. Niektóre głupoty są całkiem miłe.- blondyn zbliżył się do niej na niebezpieczną odległość.

Blondyn zbliżył się do niej delikatnie przejeżdżając dłonią po jej policzku.

-On ci to zrobił?- blondyn bardziej stwierdził niż spytał

-Już ci mówiłam że za dużo chciałbyś wiedzieć.- brunetka odsunęła. – Muszę już iść- brunetka wstała z trawy....”

 

„...Biegł ile miał siły w nogach. Chciał ją odszukać, czuł że stało się coś złego. Zatrzymał się opierając ręce na kolanach ciężko łapiąc powietrze. Spostrzegł że siedzi skulona w „ich miejscu”- uśmiechnął się wzdychając z ulgą, że ją znalazł. Podszedł do niej cicho by jej nie spłoszyć. Zauważył że pociera zmarznięte ramiona. Ściągnął swoją marynarkę i zarzucił na jej gołe ręce. Brunetka zerwała się gwałtownie i wystraszona chciała uciec. W ostatniej chwili złapał ją za rękę. Brunetka spojrzała na niego. Chłopak podszedł do niej i spojrzał jej w oczy, w blasku gwiazd dostrzegł że płakała. Delikatnie otarł jej mokre policzki po czym bez słowa przytulił do siebie. Cataleya stała zaszokowana tym wszystkim. Była jak w amoku, lecz po chwili ocknęła się i mocno wtuliła w blondyna.

-Już dobrze..jestem przy tobie.- wyszeptał gładząc ją delikatnie po jej aksamitnych włosach.

Przymrużył powieki wdychając zapach jej perfum, starając się za wszelką cenę zakodować w pamięci tę niesamowitą i zarezerwowaną wyłącznie dla niej woń. Zadrżała a on jeszcze mocniej otulił ją ramionami, chowając jej drobną sylwetkę między nimi. Odchylił lekko głowę, ocierając swoim policzkiem o jej. Kontakt z jej delikatną skóra sprawił że zatrzymał się z uwagą spoglądając w jej oczy. Zamarła. Z ogromną niepewnością spojrzała na niego. Wciąż trzymając ją w ramionach zbliżył się do jej twarzy i najdelikatniej jak to tylko możliwe złoży pocałunek na jej drżących wargach. Oddała pocałunek przelewając w niego wszystkie swoje emocje. Czas zatrzymał się dla nich. Byli tylko oni. Wszystko działo się tak jak oni chcieli. Marzenie urzeczywistniło się....”

 

-Och Cataleyo.- Głośno załkał przytulając do swojego serca jej fotografię. To była jedyna rzecz jaka mu po niej została...Zdjęcie i te niesamowite wspomnienia...

Jego przekrwione i spuchnięte oczy nie mogły powstrzymać się od łez. Płakał głośno, tuląc do serca jej zdjęcie...Czuł...wiedział że stracił wszystko...

 

Cdn...

Dzisiaj trochę wspomnień..Mam nadzieję że chociaż trochę wam się spodoba...

Buziaki :* <3