~13~

~13~

 "..You've got to never give up, 
no, never give in. 
And when you fall down, 
you've got to get back up again. 
You know, you've got to be a fighter 
if you're ever gonna win.."

Znudzony, pilotem zmieniał kolejne kanały, nie poświęcając nawet niewielkiej uwagi, na to co było na ekranie. Pustym wzrokiem wpatrywał się w jeden punkt na ścianie, próbując zebrać myśli. Nie przypuszczał, że aż tak będzie mu jej brakować, tłumaczył sobie że to było tylko zauroczenie. Coś chwilowego, że poniosły go emocje. Poza tym ona zostawiła go.... Prosiła by dał jej spokój... 

Nagle przypomniał sobie słowa Antonia „ Przecież ona cię kocha. …. Tylko ty możesz jej pomóc.” Przez te ostatnie dni nie chciał w ogóle o tym myśleć. Nie potrafił zrozumieć że od tak nieidealnej nic nie znaczącej osoby jak on może zależeć czyjeś życie. Jej życie. Był tak skupiony na swoich potrzebach, że nie zwrócił uwagi na to, że przez ten krótki czas jaki dane im było spotykać się połączyło ich coś wyjątkowego. Uzależnił się. Zdał sobie sprawę jakim był durniem odpuszczając sobie i po prostu wyjeżdżając. Poddał się bez walki. Poczuł jak złość ogarnia jego ciało. Zacisnął mocno palce na oparciu fotela, nerwowo przygryzając dolną wargę. Oddech zdecydowanie stał się szybszy, a spokój który do tej pory starał się zachować ulotnił się w mgnieniu oka. Przez myśl przebiegły mu obrazy jej roześmianej twarzy. Jak mógł wcześniej nie zauważyć, że te uśmiechy były tylko przez i dla niego? Zwężał mocno powieki, chcąc pozbyć się natłoku myśli. Ona poddała się. Odeszła. Ale czy on zrobił wszystko by ją zatrzymać? Wstał i pospiesznym krokiem skierował się w stronę komody. Nerwowo zaczął wysuwać kolejne szuflady, zaciekle czegoś szukając. Wyrzucał wszystko co miał w rękach. Zapisane skoroszyty, kartki pełne nieskończonych tekstów, tysiące zdjęć znalazły się na środku pokoju, na stercie reszty rzeczy, które w szaleńczym motłochu opróżnił z szafek. Zmarnowany i w pewien sposób rozczarowany, oparł się o nogę krzesła, wzdychając bezradnie. Niespokojnie po raz drugi rozejrzał się po pomieszczeniu, próbując przypomnieć sobie gdzie ostatni raz widział jej zdjęcie. Zmrużył lekko oczy, silnie ściskając drżące wargi. Nagle poderwał się z podłogi, podbiegając do łóżka. Podniósł materac, z uśmiechem wyciągając spod niego zgniecioną fotografię. Odetchnął z ulgą, opadając na posłanie. Uniósł ręce wysoko do góry, palcami przytrzymując uwieczniony obraz Catalei. Poczuł jak jego serce zaczęło zdecydowanie szybciej bić.

-Nie mogę w to uwierzyć. Ty się zakochałeś!- z kuchni wyszła półnaga dziewczyna, trzymając w ręce kubek z herbatą. Oparła się o framugę drzwi, z niedowierzaniem kręcąc głową. - Musi być naprawdę wyjątkowa, skoro udało się jej skraść twoje serce.

Chris podniósł się, podpierając na łokciach. Patrzył na nią, jakby mówiła do niego coś nadzwyczajnego. Uniósł jedną brew do góry, zdradzając swoje zdezorientowanie.

Przymknęła tylko oczy i uśmiechnęła się nieznacznie, upijając łyk gorącego napoju.

-Zazdroszczę jej. - Szepnęła do siebie, tak że blondyn nie był w stanie tego dosłyszeć. Odstawiła kubek i zaczęła zbierać z dywanu swoje ubrania, wymieszane zresztą rzeczy Chrisa. Usiadła obok niego na łóżku, świadomie unikając jego wzroku. Doskonale wiedziała, że nie znaczyła dla niego nic, ale on miał w sobie coś takiego, co nie pozwalało tak prędko o nim zapomnieć. Wsunęła na siebie spodnie, odwracając się w końcu w jego stronę.

-Ja nie mogę. - Powiedział patrząc jej prosto w oczy.

Zaśmiała się tylko pogardliwie, kładąc dłoń na jego ramieniu.

- Oszukujesz sam siebie. Poza tym jeśli jest ona tak niesamowita, to może warto o nią bardziej powalczyć ? - mrugnęła do niego okiem, nakładając na głowę kaptur. Zapięła górny guzik bluzki i posyłając mu ostatnie spojrzenie, zniknęła za drzwiami. Przekręcił się na bok, ponownie przyglądając się brunetce. Uśmiechnął się. W głębi serca już dawno podjął decyzję. Owszem zraniła go, ale wiedział że miała powód żeby tak postąpić. Jeśli ten stan w którym się znalazł to jest prawdziwa miłość to chciał trwać w tym już na zawsze. Sama myśl o niej dodawała mu pewnego rodzaju siły. Poczuł, że od tej chwili nie ma dla niego rzeczy niemożliwych. Ułożył głowę na fotografii, zamykając zmęczone oczy. Jednak w tej samej chwili usłyszał sygnał swojej komórki. Niechętnie podniósł się z łóżka i ospałym krokiem podszedł do stołu, sięgając po telefon.

- Tak słucham?

...

- Zdecydowałem się.

...

- Rozumiem.

..

-Do zobaczenia.

***

Wszystko dookoła niej wydawało się coraz bardziej obce i nieznane, tylko pustka w sercu była wciąż niezmienna. Każdego nowego dnia próbowała być silna i znaleźć jakiś powód do życia. Początkowo wydawało się to być trudne, a towarzyszące temu cierpienie było nie do zniesienia. Jednak wmówiła sobie, że siostra jest najważniejsza. Zrobiła z niej priorytet swojego życia. Poza tym wiedziała, że dla niego tak będzie lepiej. Liczyło się to, że jest bezpieczny. Mimo, że nie widziała go tak dawno, ciągle czuła ten ból, który rozrywał jej serce. Myślała, że uda jej się chociaż zagłuszyć to uczucie, ale nic z tego nie wyszło. Z każdym kolejnym samotnym dniem pragnęła go jeszcze mocniej. Żyła z nadzieją, że nadejdzie taki dzień kiedy jej marzenia spełnią się. Starała skupić się na czymś innym, na rzeczach bardziej istotnych i przyziemnych. Tylko czym one były bez niego? Wystarczyłby jeden uśmiech, jedno spojrzenie, dotyk, chodź przez krótką chwilę, po to by mogła się przekonać, że on pomimo przeszkód jest szczęśliwy. O sobie nie mogła tego powiedzieć. To był ten dzień, gdzie na nowo musiała poczuć gorzki smak życia.

***

Drobna blondynka siedziała przy burku zawalona różnymi dokumentami. Miała dość, a jak na złość wskazówki zegara jakby zatrzymały się w miejscu. Ostatnie 10 minut ciągnęło jej się niemiłosiernie. Zmrużyła oczy patrząc wrogo na zegar na ścianie. Mruczała coś pod nosem wypełniając kolejne dokumenty i przeglądając zdjęcia. Nagle rozległ się dźwięk jej komórki.

-No cześć braciszku. Dawno się nie odzywałeś. Co tam słychać? - Zaczęła wesoło. Spojrzała na zegarek który wskazywał że jest już wolna. - Poczekaj chwilę Chris. - Zebrała szybko swoje rzeczy, chwyciła telefon i wyszła z biura.

-No mów, już jestem.

-Co? W Rio? Jak? Poczekaj będę za 5 minut. - rozłączyła się łapiąc szybko taksówkę.

Po chwili była już przed swoim domem. Na tarasie siedział blondyn a obok niego stała niewielka czarna walizka.

-Chris co się stało? - Podeszła do niego.

-Cześć siostra.- Ignorując jej pytanie przytulił ją na powitanie.

-Powiesz mi co jest?

-Tak. Ale nie tutaj, wejdźmy do środka. - Spojrzał jej w oczy na co ona tylko pokiwała twierdząco głową i otworzyła drzwi od domu. Oboje weszli do budynku. Chris zostawił walizkę w korytarzu, a sam udał się za siostrą do salonu.

-Chcesz coś do picia? Kawy, herbaty, soku? - zaczęła.

-Masz coś mocniejszego?- usiadł na sofie, układając sobie wszystko w głowie.

Blondynka bez słowa podeszła do barku. Wyciągnęła z niego butelkę whiskey i dwie szklanki. Podała jedną blondynowi siadając naprzeciwko niego. Chris wypił trunek jednym duszkiem krzywiąc się nieznacznie.

-Zakochałem się.- rzucił na wstępie patrząc na siostrę.

-To wspaniale Chris.- blondynka ucieszyła się, ale widząc minę brata uspokoiła swoją radość. - Ale?

-Ale..właśnie ale.. Tą dziewczyną jest Cataleya.- chłopak patrzył na reakcję siostry.

Dziewczynę zatkało. Zaniemówiła. Z jednej strony cieszyła się bo wiedziała że Cataleya to wspaniała dziewczyna, ale z drugiej jej życie, otoczenie, jej narzeczony...

-Chris wy nie możecie. Ona ma narzeczonego. - blondynka wstała odkładając szklankę na bok. - Carlos jest nieobliczalny, jeśli się dowie zabiję Cataleyę i Ciebie Chris. Rozumiesz? On cię zabiję. - dziewczyna wpadła w histerię.

Blondyn przewrócił oczami, po czym wstał i chwycił siostrę za ramiona.

-Kocham ją ponad życie rozumiesz. - spojrzał jej w oczy rozluźniając uścisk.

-Może tylko ci się wydaję że ją kochasz, może to tylko zauroczenie przez które możesz stracić życie.

-Jestem całkowicie pewny że to miłość, i jeśli miałbym umrzeć to tylko wtedy kiedy będę wiedział że Cataleya jest szczęśliwa.

Blondynka spojrzała mu w oczy. - Jesteś głupi Chris.- odwróciła się na pięcie.

-Myślałem że jesteś jej przyjaciółką. - Zwrócił się z wyrzutem do niej.

-Jestem. Ale jestem też twoją siostrą Chris.- spojrzała na niego po czym zniknęła za drzwiami.

Cdn.

Dziękuję za komentarze :* <3